Saskia kijkt graag films en vindt daar (meestal) wat van.

 

Nieuw jaar, nieuwe ideeën.  Overspoeld door de meest spectaculaire zonsopkomsten weet ik van gekkigheid niet wat ik met al die foto's aan moet. Dus laat ik er hier een hoekje voor inrichten. Here comes the sun, and I say, it's alright.

Bekijk hier de hele aflevering van Saskia in the middle of nowhere Als je als groot fan van Floortje Dessing, reizen, theater maken, film en televisie op bezoek gaat bij vrienden in Zweden die zelfvoorzienend leven, kun je niet anders dan er een aflevering over maken. Met vette knipogen en vooral veel dank aan Floortje Dessing voor eindeloze inspiratie.

The Lost Daughter – regie: Maggie Gyllenhaal Gezien in de thuisbioscoop, 22 januari 2022 Wat ik mooi vind aan films kijken, en dat geldt voor alle kunstvormen natuurlijk, is dat het iedereen op een andere manier kan raken of juist niet. Dat de een iets op heeft gemerkt, wat een ander juist niet belangrijk vond om te noemen. Soms is het voor de een onvoorstelbaar hoe anders de persoon naast zich dezelfde film heeft ervaren. De kunst ontstaat in het hart van de ontvanger, de kijker, de lezer, de luisteraar. Maar goed dat ik The Lost Daughter niet alleen zag, want er was hierover wel wat te zeggen. Over de acteerprestaties van Olivia Colman valt vrij weinig na te bespreken. Lof alom. Ongelooflijk knap hoe zij emoties over kan brengen, met de camera zo dicht op haar neus dat je bijna ín haar hoofd komt. Dat zij in deze film emoties toont en dingen doet die je niet altijd begrijpt, is even ongemakkelijk als intrigerend. Meer dan eens dacht ik “wat doet ze nou?” en juist dat was de krach...

Dear Comrades! – regie: Andrey Konchalovskiy Gezien op 27 september in Lux, Nijmegen.  Ongetwijfeld kwam het mede doordat ik ineens weer stoel-aan-stoel met anderen in de bioscoopzaal zat. Ik moest echt even drie keer op mijn kaartje kijken toen ik die ene stoel tussen andere mensen in het zicht kreeg. Moest ik echt dáár gaan zitten, schouder aan schouder? Ik werd er door verrast, en bleef er gedurende de hele film mee bezig. Het zwaar ademen van mijn buurvrouw links, het hardop hummen en ‘oh- en ah-en’ van de buurvrouw op rechts, de energie van een vreemde in mijn aura, ik was enorm afgeleid en mijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen periode en hoe ik gewend was geraakt aan die verplichte paar lege stoelen tussen mij en de ander. Mijn buurvrouw op rechts zei het hardop “hier moeten we allemaal weer aan wennen hoor, we zijn verwend geraakt.” Wie had gedacht dat we er zo op zouden terugkijken, dat we zijn verwend met ruimte om ons heen en nu weer moeten dealen met die ander zo ...

Ammonite – regie: Francis Lee Gezien op 7 juni in Lux, Nijmegen. Ammonite was de eerste film die ik na de lockdown weer op groot scherm zag. Misschien kwam het daardoor, dat het extra opviel, wat een impact het zien van een film in een filmzaal heeft. Het licht, het geluid, het feit dat er geen vlieg door de kamer zweeft of een kind uit bed komt. Dat het geen optie is om naar de koelkast te lopen of even dat berichtje dat je hoort binnenkomen te lezen. Er is enkel het donker, de film, het geluid en jij. Niet dat ik ooit twijfelde aan de kracht en toegevoegde waarde van een groot filmdoek, maar man wat was het bij deze film intens. Ik ben blij dat de film niet ondertussen ergens op internet was gezet, ik moest nu echt wachten tot ik hem in volle glorie en zoals het bedoeld is, kon gaan zien. Een lust voor het oog, het oor en het hart. De geluiden vooral, zó scherp. De voetstappen op de houten vloer, het ruisen van de zee, het krassen van het mesje op de fossielen, de krakende deur, ...