"Wuthering Heights"

 Alleen al de filmposter verdient een plekje.

"Wuthering Heights". Regie Emerald Fennell.
Gezien 13 februari, Verkadefabriek 's Hertogenbosch en 16 februari, Kinepolis Jaarbeurs Utrecht.

Ik heb het boek nooit gelezen. Dat wil ik maar even gezegd hebben. Ik stoor me wel heel erg aan recensenten die dat wel deden en alleen maar mopperen of het wel een "goede verfilming" is en dat het enkel "een interpretatie van het boek" is. Ja, dat is het toch altijd? Iedere "verfilming" van een geschreven verhaal is toch een interpretatie? Filmscripts worden zelden geschreven door de boekauteurs zelf dus filmregisseurs halen eruit wat ze willen gebruiken voor hun verhaal en zo ontstaat iets nieuws. Dat is het hele idee van de "adapted screenplay"- categorie. 

Maar sowieso, dat de film geen "recht" zou doen aan het boek is ook vooral een mening en dus een interpretatie van het boek. Jij ziet wat je wilt zien en leest en onthoudt wat zich in jouw hoofd is gaan ontwikkelen. Dat is kunst. En kunst ontstaat bij de ontvanger. 

Hoe dan ook. Deze ontvanger vindt recensies waarin het vooral gaat over of de regisseur al dan niet het boek heeft begrepen en dingen erbij verzint of essentiële inhoud weglaat, zeer vermoeiend. Wie ben jij om te bevragen of Emerald Fennell het boek wel heeft "begrepen"? Dit is haar interpretatie en dit is het verhaal dat zij wil vertellen, waarbij ze zich baseert op een ander verhaal. Zullen we al die aanhalingstekens dus achterwege laten en het hebben over de film zelf. 

Een film met lef. Dat vind ik.

Over de top, ongemakkelijk om naar te kijken soms, ook heerlijk om naar te kijken soms (had ik Margot Robbie en Jacob Elordi al genoemd), een visueel én muzikaal spektakel en bij de tweede keer nog b(h)eter dan de eerste keer. 

In deze tijd een film maken met scènes die niet kunnen (no, I didn't want Jacob to stop either) en die meer dan grensoverschrijdend zijn, vind ik getuigen van lef. 

Wat de film voor mij een goede film maakt is dat je dondersgoed weet dat deze mensen niet (altijd) deugen maar je toch wil dat ze krijgen wat ze willen. Dat je wil dat het goedkomt en hardop moet snikken als het dat niet komt. Dat je de meest aimabele en meest realistische van het hele stel (lieve Edgar) wil opofferen voor de gekte van twee (of meer) losgeslagen egoïsten. En dat je dus nóg een keer gaat kijken om te kunnen genieten van de briljante en soms bijna lugubere decors en kostuums, omdat je een tweede keer met meer dan alleen het verloop van het verhaal bezig kunt zijn.

Ik vind het ook van lef getuigen om na een hele rit van kitscherigheid nog uitgebreid ruimte te nemen voor een slotstuk dat je de adem ontneemt. Tijdens een tergend pijnlijke stilte tekent zich een visueel pareltje af waarin een trappenhuis wordt bestegen en muisstille langzame voetstappen het verdriet naderen. Als je dat aan het einde van de film nog in volle glorie durft in te zetten, vind ik dat lef.

In de beide bioscopen waar ik was, zaten mensen in de zaal die het denk ik eens zullen zijn met de vele recensenten. De kletsende vrouwen achter ons die hun ongemak of afkeer maar bleven weglachen, of de vrouw naast mij die haar telefoon er tijdens de film bij pakte en bij de eerste letters van de aftiteling verzuchtte dat het gewoon een liefdesverhaal is, zullen ongetwijfeld een andere "interpretatie" hebben. 

En dat is natuurlijk ook de bedoeling, en die meningen sporen mij dan weer aan om die van mij ook maar weer eens te delen. 

 

Ik heb het boek niet gelezen. Laat ik dat eerst toegeven. Wil ik wel