Saskia kijkt graag films en vindt daar (meestal) wat van.

Maandagavond 19 januari 2026: Noorderlicht te zien boven ons huis, wat een spektakel!

 

Nieuw jaar, nieuwe ideeën.  Overspoeld door de meest spectaculaire zonsopkomsten weet ik van gekkigheid niet wat ik met al die foto's aan moet. Dus laat ik er hier een hoekje voor inrichten. Here comes the sun, and I say, it's alright.

Bekijk hier de hele aflevering van Saskia in the middle of nowhere Als je als groot fan van Floortje Dessing, reizen, theater maken, film en televisie op bezoek gaat bij vrienden in Zweden die zelfvoorzienend leven, kun je niet anders dan er een aflevering over maken. Met vette knipogen en vooral veel dank aan Floortje Dessing voor eindeloze inspiratie.

The Lost Daughter – regie: Maggie Gyllenhaal Gezien in de thuisbioscoop, 22 januari 2022 Wat ik mooi vind aan films kijken, en dat geldt voor alle kunstvormen natuurlijk, is dat het iedereen op een andere manier kan raken of juist niet. Dat de een iets op heeft gemerkt, wat een ander juist niet belangrijk vond om te noemen. Soms is het voor de een onvoorstelbaar hoe anders de persoon naast zich dezelfde film heeft ervaren. De kunst ontstaat in het hart van de ontvanger, de kijker, de lezer, de luisteraar. Maar goed dat ik The Lost Daughter niet alleen zag, want er was hierover wel wat te zeggen. Over de acteerprestaties van Olivia Colman valt vrij weinig na te bespreken. Lof alom. Ongelooflijk knap hoe zij emoties over kan brengen, met de camera zo dicht op haar neus dat je bijna ín haar hoofd komt. Dat zij in deze film emoties toont en dingen doet die je niet altijd begrijpt, is even ongemakkelijk als intrigerend. Meer dan eens dacht ik “wat doet ze nou?” en juist dat was de krach...

Dear Comrades! – regie: Andrey Konchalovskiy Gezien op 27 september in Lux, Nijmegen.  Ongetwijfeld kwam het mede doordat ik ineens weer stoel-aan-stoel met anderen in de bioscoopzaal zat. Ik moest echt even drie keer op mijn kaartje kijken toen ik die ene stoel tussen andere mensen in het zicht kreeg. Moest ik echt dáár gaan zitten, schouder aan schouder? Ik werd er door verrast, en bleef er gedurende de hele film mee bezig. Het zwaar ademen van mijn buurvrouw links, het hardop hummen en ‘oh- en ah-en’ van de buurvrouw op rechts, de energie van een vreemde in mijn aura, ik was enorm afgeleid en mijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen periode en hoe ik gewend was geraakt aan die verplichte paar lege stoelen tussen mij en de ander. Mijn buurvrouw op rechts zei het hardop “hier moeten we allemaal weer aan wennen hoor, we zijn verwend geraakt.” Wie had gedacht dat we er zo op zouden terugkijken, dat we zijn verwend met ruimte om ons heen en nu weer moeten dealen met die ander zo ...